Ηγουμενίτσα, 17/5/2026
Προς τη Νομαρχιακή Επιτροπή Θεσπρωτίας του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ
Κοιν.: Προς τα ΜΜΕ
Αγαπητές Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Συμπορευτήκαμε τόσον καιρό και μοιραστήκαμε χαρές αλλά και φουρτούνες. Ζήσαμε το πρώτη φορά Αριστερά, όχι φυσικά με τους όρους που θα θέλαμε. Γνωρίσαμε τι σημαίνει να υπάρχει μία κυβέρνηση, που παρά τις αφόρητες πιέσεις συμφερόντων, προσπάθησε και κατάφερε να βγάλει την Ελλάδα από τα σωληνάκια της Εντατικής και να δημιουργήσει έναν διάδρομο εξόδου από την κρίση.
Όλο αυτό το διάστημα προσπάθησα να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό είτε ως υποψήφια βουλευτής είτε ως μέλος του Τομέα Γεωργίας του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, τον οποίο θεωρώ ότι υπηρέτησα με αξιοπρέπεια. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ στον νομό μας και ο Αλέξης Τσίπρας με τίμησαν με τη συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο και ο Σωκράτης Φάμελλος και οι βουλευτές μας, με άκουσαν να μεταφέρω ζητήματα της δύσκολης περιφέρειάς μας. Είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ καλά και με την αντιπρόεδρο, Όλγα Γεροβασίλη και με τον Παύλο Πολάκη σε ζητήματα γεωργίας, αφού ήταν αρμόδιος στην Πολιτική Γραμματεία αλλά και με τη Ρένα Δούρου και τον Ανδρέα Παναγιωτόπουλο, που ενδιαφέρθηκαν πραγματικά για ζητήματα του χαρτοφυλακίου τους στον νομό μας.
Παρότι χάσαμε την έδρα στη Θεσπρωτία – καθώς έγινε μονοεδρική – προσπάθησα στις επαφές με το κόμμα και τους βουλευτές μας αλλά και με τον Τομέα Γεωργίας, στον οποίο μετέχω, να μη χάσουμε τη φωνή μας. Θεωρώ πως αυτό με τη βοήθεια των βουλευτών, των συντρόφων της Νομαρχιακής Θεσπρωτίας και της Περιφέρειας υπό τον Γιάννη Στέφο ως ένα βαθμό τουλάχιστον το καταφέραμε.
Το προηγούμενο διάστημα μετά την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από την αρχηγία στον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ έγιναν αλλεπάλληλα λάθη, τα οποία οδήγησαν σε μία άνευ προηγουμένου διάλυσή του σε πολλά κομμάτια. Κάθε μέρα νιώθαμε το στομάχι μας να σφίγγεται από τις αντιπαραθέσεις, που άλλες είχαν νόημα και άλλες όχι, αλλά οδήγησαν σε μαρασμό. Μετά το περιβόητο συνέδριο -με το θέμα της Αυγής αιμορραγούσα πληγή – φάνηκε πως είναι σχεδόν ακατόρθωτο σ΄ ένα ασφυκτικό περιβάλλον και με διοικητικές ανεπάρκειες και επικοινωνιακά λάθη, ν΄ ανατραπεί αυτή η κατάσταση.
Η κλεψύδρα δυστυχώς δείχνει πως το κόμμα που κατέκτησε ξανά τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης κινδυνεύει να μεταβληθεί σε σκιά του εαυτού του είτε γιατί υπήρξαν διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις είτε γιατί υπήρξαν προσωπικές στρατηγικές. Δυστυχώς, δεν έπαιξαν όλοι ομαδικά κι αυτό έχει τη σημασία του.
Τα κόμματα, όμως, οφείλουν πάνω απ΄ όλα να εξυπηρετούν τις ανάγκες της κοινωνίας. Δεν φτιάχνονται ούτε για τις καρέκλες ούτε για την αίγλη της εξουσίας. Επομένως, το διακύβευμα για μένα είναι ένα: Να φύγει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από το προσκήνιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης και να ηττηθεί η νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ, που αποδυναμώνει τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα και διώχνει και το τελευταίο ίχνος ελπίδας από τα νέα παιδιά στη χώρα μας.
Η διαφθορά έχει ποτίσει αυτή την κυβέρνηση, η οποία έχει μεταβληθεί σε μόνιμο πελάτη της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ προσπάθησε ν΄ ανατρέψει μία φθίνουσα πορεία προς τον γκρεμό μετά τη θητεία Κασσελάκη κι εν μέρει τα κατάφερε. Άφησε, όμως, πράγματα να της ξεφύγουν. Αναλώθηκε σε μία διαχειριστική λογική ενώ θα έπρεπε να γίνουν άμεσα αλλαγές προσώπων και προσεγγίσεων, όπου υπήρξαν δυσλειτουργίες και διοικητικές ανεπάρκειες.
Το να παραμένω και να δικαιολογώ στον εαυτό μου μία φθοροποιό κατάσταση δεν νομίζω ότι ωφελεί σε κάτι. Η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, που έχει διασπαστεί σε χίλια κομμάτια, έχει τσαλακωθεί στα μάτια των πολιτών. Τα πρόσωπα παίζουν τον ρόλο τους αλλά οι ομάδες φέρνουν αποτελέσματα. Οι πολιτικές διαφωνίες είναι θεμιτές αλλά υπάρχει κι ένα όριο. Κι είναι καλύτερα να χτίζουμε γέφυρες κι όχι να γκρεμίζουμε.
Στη δική μου λογική και στη ζωή και στην πολιτική επέλεξα πάντα να είμαι χρήσιμη και όχι θεατής. Με πόνο καρδιάς αποχαιρετώ κι ελπίζω η λογική να επικρατήσει. Δεν έχουμε ανάγκη από διασπάσεις. Έχουμε ανάγκη από ενότητα. Κι αν η Ανανεωτική Αριστερά έχει να μάθει κάτι απ΄ όλη αυτήν την περιπέτεια είναι ότι ΜΑΖΙ καταφέραμε πράγματα. Μόνος του ο καθένας δεν πάει πουθενά. Ο κόσμος βαρέθηκε τη φαγωμάρα μας.
Διότι, ο κόσμος έχει ανάγκη από θεσμούς, που θα λειτουργούν. Λέει «βρείτε τα». Έχει ανάγκη να πάρει ανάσα. Να έχει δημόσια υγεία, παιδεία, εργασία – κι όχι εξόντωση. Θέλει λύσεις κι όχι αλληλοσπαραγμό. Θέλει να ξαναδεί την Ελλάδα να γίνεται μία κανονική χώρα, που ο μισθός θα φτάνει στο τέλος του μήνα. Θέλει τα ζευγάρια να μπορούν ν΄ ανοίξουν σπιτικό.
Οι ηλικιωμένοι να μη χρειάζεται να δουλεύουν ως τα βαθιά γεράματα, γιατί δεν τους φτάνει η σύνταξη. Θέλει να ξέρει πως ταξιδεύει με ασφάλεια. Θέλει να ξέρει πως ο νομός Θεσπρωτίας θα βελτιώσει τα μεγέθη του, αντί να καταρρέει πληθυσμιακά, αναπτυξιακά, πολιτισμικά, εκπαιδευτικά και να ερημώνουν πόλεις και χωριά.
Οι πολίτες ζητούν μία χώρα κανονική, χωρίς predator, χωρίς μουσαντένια πτυχία, χωρίς ΟΠΕΚΕΠΕδες και Μαγειρίες. Θέλει να νιώσει πως το κράτος δεν τους πολεμά με δυσβάσταχτους φόρους αλλά το έχει στήριγμα στις δύσκολες στιγμές του. Η Ελλάδα όμως διολισθαίνει διαρκώς σε μία χώρα διεφθαρμένη με θεσμούς που καταρρέουν.
Έχοντας ζήσει το έργο κι άλλων Νομαρχιακών Επιτροπών, εξαιτίας και της πολιτικής μου ιδιότητας και του επαγγέλματός μου, να πω ότι η συνεργασία με τη συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών μας, υπήρξε άψογη και δεν συνδέεται σε καμία περίπτωση με την τωρινή απόφασή μου.
Το επόμενο διάστημα θα είναι κρίσιμο για το μέλλον της χώρας. Και δεν χωρούν ούτε εγωισμοί, ούτε προσωπικές στρατηγικές. Ο καθένας πρέπει ν΄ αναλάβει τις ευθύνες του, για να ενώσει τα τραυματισμένα κομμάτια, να μπολιάσει και με νέο αίμα την πολιτική σκηνή και να βγει κάτι νέο στον ορίζοντα. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν περισσεύει κανείς, απ΄ όσους ασπαζόμαστε τις ίδιες ιδέες απέναντι σε πολιτικές που ταλαιπωρούν τον πολίτη.
Ελπίζω στο άμεσο μέλλον, να ξανασυναντηθούμε με καλύτερους όρους δίνοντας νόημα και προοπτική στις ιδέες και στις αξίες μας, βάζοντας τον θεμέλιο λίθο για να ξαναγίνει ο τόπος μας, μία κοινωνία αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, ανάπτυξης και ανθρωπιάς. Μίας χώρας δηλαδή που δεν θα διώχνει τα παιδιά της, αλλά θ΄ αγκαλιάζει και το τελευταίο, που έχει την ανάγκη της.
Μετά τιμής
Άννα Στεργίου